من عاشق رخسار صبیحت باشم

دلباخته نام ملیحت باشم

این قبله هفتم محبان ای کاش

من خار گل روی صریحت باشم

 

 

آرامش جان خسته ام باش ای دوست

بگشایش کار بسته ام باش ای دوست

راضی به دل شکسته ام از دو جهان

مهمان دل شکسته ام باش ای دوست

 

 

جز کوی تو ایکه از دلم دانائی

جائی نبود که من گذارم پائی

در روی زمین و زیر این چرخ کبود

غیر از در خانه ات ندارم جائی

 

 

 

جانا که مرا لطف سخن بخشیدی

در مکتب عشق زیستن بخشیدی

با انکه بدهکار توام پا تا سر

هر چیز که خواستم به من بخشیدی

 

 

بر درگه دوست آستان می بوسم

سنگ حرمش از دل و جان می بوسم

گفتند چرا سنگ ببوسی گفتم

جای قدم فرشته گان می بوسم

 

 

من زشتم و الفت به جمیلی بستم

خود را بتو چون عبد ذلیلی بستم

بر پای ضریحت چو هزاران بیمار

از رگ رگ جان خود دخیلی بستم

 

شاعر:مؤید