گل مي كند بهار تو در باغ سينه ها

پر مي شود ز باده ي تو آبگينه ها

نقاره مي زنند به بامت فرشتگان

حتما شفا گرفته ز دست تو سينه ها

ديگر غريب نيستي اي آشنا ترين

تاييد مي كند سخنم را قرينه ها

اول همين كه سمت حريم تو آمدند

صدها هزار مرد غريب از مدينه ها

ديگر هم آن كه از نفس تو غريب ماند

در سينه هاي عاشق وصل تو كينه ها

تجديد كن حكومت خود را به قلبها

اينجا فراهم است برايت زمينه ها

گرم فضا نوردي خوف و رجا شديم

آيا به ما نمي رسد آخر سفينه ها

دارد حكايت از عشاق گنبدت

يعني كه زرد باد رخ از عشق بي حدت

هر سر كه از خيال تو پر شور مي شود

درياي بر كرانه اي از نور مي شود

در شعله ي محبت تو سينه تا گداخت

غرق تجلي است وشب طور مي شود

با هر "وان يكاد" لبان فرشته ها

صد چشم زخم از حرمت دور مي شود

فردا كه موج خيز هراس است زائرت

در ساحل نجات تو محشور مي شود

با پلك بسته آمده دشمن به جنگ تو

از بس حريم قدس تو پر نور مي شود

چون حوض كوثر است گوارا عقيق تو

فوق بهشت آمده صحن عتيق تو

ما را به گوشه حرم خود مقيم كن

مهمان مهرباني دست كريم كن

تا شعله زار شوق تو بالي بگسترد

اي صبح، دشت عاطفه را پر نسيم كن

درباني حريم تو در آرزوي ماست

ما را عصا به دست بخواه و كليم كن

مژگان ما كه سمت شكوه تو وا شده است

وقف غبار روبي فرش و گليم كن

بي اطلاع از اول و از آخر خوديم

ما را كه حادثيم، رهين قديم كن

اين دل زجنس پنجره فولاد تو نبود

يعني كه زود مي شكند از فراق، زود

خورشيد گرم چيدن بوسه زماه توست

گلدسته ها منادي شوق پگاه توست

آري شگفت نيست كه بي سايه مي روي

خورشيد هم زسايه نشينان ماه توست

از چشم آهوان حرم مي توان شنيد

اين دشتها به شوق شكار نگاه توست

بالاي كاشي حرم تو نوشته است

هرجا دلي شكست همان بارگاه توست

با اين كه سال هاست سوي طوس رفته اي

اما هنوز چشم مدينه به راه توست

يعني كه كاش فصل غريبي گذشته بود

ديگر مسافرم زسفر بازگشته بود

هرچند سبز مانده گلستان باورت

آيينه اي جز آه نداري برابرت

راه از مدينه تا به خراسان مگر كم است

با شوق ديدنت شده آواره خواهرت

ديگر دلي به ياد دل تو نمي طپد

بالي نمانده است براي كبوترت

مثل نسيم مي رسد از ره جواد تو

يعني نمي نهي به روي خاكها سرت

تنها به كرب و بلا سرنهاده بود

مردي كه داشت نوحه گري مثل مادرت

اشك تو هست تا به ابد روضه خوانمان

تا كربلاست همسفر كاروانمان

سروده محمد جواد زماني