بينوايم نواي من مهدي است

دردمندم دواي من مهدي است

من غريبم در اين زمان ولي

مونس و آشناي من مهدي است

گرچه از داغ هجر مي سوزم

راضيم جون شفاي من مهدي است

گه به يادش ز خواب بر خيزم

نيمه ي شب دعاي من مهدي است

من نخواهم بهشت بي مهدي

جنت با صفاي من مهدي است

در  دم مرگ با ولايت او

آخرين حرف ناي من مهدي است

چون قيامت ز خاك برخيزم

اندر آنجا نداي من مهدي است

آن كه در روز حشر مي بخشد

از عنايت خطاي من مهدي است