اى كه عشق تو بود مونس جان و دل ما

 وى كه مهر تو عجين گشته در آب و گل ما

دل ما گشته زدورى تو كاشانه غم

 تا نيايى بَرِ ما غم نرود از دل ما

مشكلى گشته به ما هجر تو و طعن رقيب

 جز به وصلت به خدا حل نشود مشكل ما

شوق ديدار تو ما را دهد اميد حيات

 ترسم آخر غم هجر تو شود قاتل ما

تو شبى محفل ما را زرخت روشن كن

 اى كه نام تو بود روشنى محفل ما

ما كه در بحر جهان كِشتى سرگردانيم

 اى نجى الله ثانى بنما ساحل ما

ما نكِشتيم كه تا جان به فداى تو كنيم

بپذير از كرم اين هديه ناقابل ما

نظر از «خسرو» دلخسته خود باز مگير

 اى كه لطف تو بود صبح و مسا شامل ما