آستان بوس حريم اقدس طوريم ما
درحريمت شاهد نور علي نوريم ما
اي حريم قدس تو آئينه ي باغ بهشت
در چنين گلزار چون گل شاد و مسروريم ما
ابر فيضت سايه دارد برسر هفت آسمان
از محيط لطف و احسان تو كي دوريم ما؟
گرتو را آزرده ايم از فعل خود ما را ببخش
گر ز غفلت پاي ما لغزيد معذوريم ما
خاكبوسي تو ما را آبرو بخشيده است
اي سليمان بر در اين آستان موريم ما
غنچه دلهاي ما ازشوق چون گل بشكفد
گر بگويي روز محشر با تو محشوريم ما
چون «وفائي» ذره ايم، از همجواري با رضاست
همچو خورشيد درخشان گر كه مشهوريم ما
*********************
از زماني كه به درگاه تو راهم دادند
آبرو مند شدم عزت و جاهم دادند
به مقامي كه نبردند سلاطين راهي
من مسكين بخدا رفتم و راهم دادند
تا شدم معتكف كوي تو اي شمس شموس
مژده ي روشني شام سياهم دادند
گرمي و شور طلب كردم از اينجا چون شمع
چشمه ي اشك غم و آتش آهم دادند
خواستم با تو بگويم كه خجالت زده ام
عرق شرم به عنوان گواهم دادند
در حريم تو خدا را به تو دادم سوگند
نامه ي عفو گنه بهر گناهم دادند
چه غم از تابش خورشيد قيامت دارم
تا كه در سايه ي مهر تو پناهم دادند
سوخت در آتش غم جان«وفائي» و سرود
در غم آل علي حال تباهم دادند
*************************
به آستان تو با اشك ديده آمده ام
چو اشك شوق بسويت دويده آمده ام
اگر چه قابل اين گلشن بهشتي نيست
ولي ز چشم، گُل اشك چيده آمده ام
به شوق اين كه پناهم دهي در اين گلزار
كبوترانه چنين پر كشيده آمده ام
توئي اميد من و قبله ي مراد همه
هميشه سوي تو با اين عقيده آمده ام
مرا ز كوثر مهرت نمي كني محروم
هماره طعم محبّت چشيده آمده ام
اگرچه زرد شده چهره ي من از حسرت
به محضر تو، به رنگ پريده آمده ام
گره زدم به ضريح تو رشته ي دل را
اميد خود ز همه كس بريده آمده ام
اگر چه نامه سياهم ولي به صد اميد
به سوي نور بسوي سپيده آمده ام
براي كسب سعادت چنان «وفائي» باز
در اين بهشت كه حق آفريده آمده ام
************************
هميشه من به در خانه ي تو محتاجم
به خاكبوسي كاشانه ي تو محتاجم
هر آن كه سائل اين در شود امير من است
به سائلان در خانه ي تو محتاجم
كبوترانه به تو خو گرفته ام يك عمر
به التفات تو و دانه ي تو محتاجم
اگر چه شهد محبت چشيده ام از تو
هنوز بر لب پيمانه ي تو محتاجم
تهي است دستم و مسكين آستان توام
به يك نگاه كريمانه ي تو محتاجم
ولاي توست گذرنامه ي بهشت اما
به روز حشر به پروانه ي تو محتاجم
گره فتاده دوباره به كار جان و دلم
به لطف گوهر يكدانه ي تو محتاجم
شد آشناي در خانه ات«وفائي» و گفت
كجا به مردم بيگانه ي تو محتاجم
********************
تاريکم و به کوي تو تابنده مي شوم
با يک نگاه تو مه تابنده مي شوم
تو راه ميدهي و رهايم نمي کني
من دم به دم ز لطف تو شرمنده مي شوم
گرديده از گنه دلم از مرده مرده تر
تنها به يک نگاه شما زنده مي شوم
گرياندهام تو را ز گناه فزون و باز
با يک تبسم تو پر از خنده مي شوم
وقتي جحيم از گنهم شعله مي کشد
در اين حريم قدس، پناهنده مي شوم
وقتي نسيمي از حرمت ميخورد به من
بخشيده از گذشته و آينده مي شوم
تا نيت زيارت قبر تو مي کنم
مرهون عفو خالق بخشنده مي شوم
بي مهر تو بهشت به نامم اگر شود
در آتش جحيم، سرافکنده مي شوم
«ميثم» به شاهي دو جهان ناز ميکند
تنها در آستان رضا بنده مي شوم
**************************
دلم شکسته و در سينه ام نوايي نيست
به بي نوائي من هيچ بينوائي نيست
تمام زندگي من تويي امام رضا
مرا به جز تو در اين شهر آشنائي نيست
کبوتر حرم آستان قرب توأم
به جز هواي تو در سر مرا هوايي نيست
به غرفه هاي ضريحت دلم گره خورده
دخيل عشق توأم من در اين ريايي نيست
کسي به گوش دل من ميان صحنت گفت
به با صفايي اين آستانه جايي نيست
*************************
پادشاه دل من يه قصر با صفا داره
يه نقاره خونه و يه گنبد طلا داره
درِ قصر پادشاه من به هر كسي بازه
پُرِ عطر گريه و دعا و راز و نيازه
درد هر كسي بياد اينجا همه دوا مي شه
پادشاه دل من ضامن آهوا مي شه
پادشاه دل من ز سر تا پاش دلبريه
نور او فاطميه نيروي او حيدريه
تو رشادتش نمي دونه چه شور و شينيه
تو شجاعت و شهامت يه كلام حسينيه
به صبوري چو امام حسن، كه هر كس ميدونه
از نگاش و از چشاش مثل ابوالفضل مي مونه
توي نقاره خونش نغمه ي داوودي مياد
نسيم سحرگاهيش داده دل ما رو به باد
صحن گوهرشادشم شبيه بين الحرمين
پرچم رو گنبدش به سمت جنت الحسين
هر كي با كسي خوشه من دلخوشيم امام رضاست
هم مدينه است برا من هم نجف و كرببلاست
كوه نور مشرقه چون عاشق بي مثله
نه فقط براي ماست كه عشق بين الملله
تو بساط عاشقي يه كفتر هوائيم
مي خونم نفس نفس تا به ابد رضائيم
كفتراي گنبدش نامه بر عرش خدا
زائراي حرمش مسافر كرببلا
حرمش باغ بهشت تو سرنوشت كعبه ي ماس
به بهونه اش بخدا دلم شده خدا شناس
**************************
موضوعات مرتبط:
امام رضا(ع)
