بر عفو بی حسابت این نکته ام گواه است
گفتی که یأس از من بالاترین گناه است
من غرق در گناهم مسکین و رو سیاهم
تنها توئی پناهم لا تَقنَطُوا گواه است
هرگز نمی پسندی در بر رویم ببندی
آخر کجا گریزد عبدی که بی پناه است
در دیده اشک سُرخم بر چهره رنگ زردم
مویم شده سفید و پرونده ام سیاه است
باز آمدیم به سویت برگشته ام به کویت
این بنده فراری محتاج یک نگاه است
دست از ثواب خالی پرونده از گنه پر
پایم بود لب گور کارم فغان و آه است
من عهد خود شکستم من راه خویش بستم
ورنه به جانب تو هر سو هزار راه است
یک یا الهی العفو جبران جرم یک عمر
یک شام قدر با تو به از هزار ماه است
یک جمله با تو گفتن ذکر هزار سال است
یک لحظه بی تو بودن یک عمر اشتباه است
(میثم) به خود نگاهی جبران این سیاهی
یا اشگ شامگاهی یا ورد صبحگاه است

*****************

بیا شراب محبت بزن ز ساغر شب

که این شراب بود آب حوض کوثر شب
دل از فرشته برد جان به جبرئیل دهد
صدای زمزمه و گریه های آخر شب
گشاده رویی پروردگار را بیند
کسی که سوی خدا می گریزد از در شب
دم مسیح ز بال نسیم می ریزد
چه خفته ای همه چون مردگان به بستر شب
صفای خلوت و حال دعا و عطر خلوص
بگیر از نفس پاک و روح پرور شب
سلاح اشک بیاریم تا نبرد کنیم
علیه آتش خشم خدا، به سنگر شب
هزار مرتبه از زلف دلبران بهتر
به چنگ اهل دعا، دامن مطهّر شب
طلب کنید روان مسیح از نفسش
دمیده روح نمازعلی به پیکر شب
همیشه دامن او از ستاره لبریز است
ز بس که ریخته اشک علی به منظر شب
حکایت خوش دیدار دوست را "میثم"

نوشته دست خدا از ازل به دفتر شب

 *********************

اگر کنی تو در معرفت به رویم باز
درون خویش به هفت آسمان کنم پرواز
به جز ثنای تو ذکری نیایدم به زبان
به غیر حرف تو حرفی نمیکنم آغاز
تو رازدار منی، ناسپاسی محض است
که راز خویش به دیگر کسان کنم ابراز
به دور بتکده گردیده، بنده ای که کند
به سوی غیر تو دست نیاز خویش، دراز
اگر چه مستحق آتش جحیم توام
مرا در آتش مهر و محبتت بگداز
به نامة سیه خود نوشته ام ز ازل
گناه از من و عفو از خدای بنده نواز
هماره بوده چنین و هماره خواهد بود
تو را عنایت و ما را گشوده دست نیاز
گواهم آیه «اُدعونی اَستَجب لَکم» است
که می کشی تو زعبد فراری ات هم، ناز
نه بسته ای در رحمت که گویمت بگشا
نه دور می کنی از خود که سویت آیم باز
اگر چه نیست به پروندهام، نمازِ درست
قبول کن تو نماز مرا، به حق نماز
به جز در تو دری را نمی زند "میثم"
که میپذیری اش از لطف خویش با روی باز

  ******************

 کوته مدار دست ز زلف دراز شب

غافل مباش ای دل غافل ز راز شب
چون مردگان مخسب که تا دامن سحر
جان زنده گردد از نفس دلنواز شب
آغوش خود گشوده خداوند بی نیاز
بر عاشقی که حال کند با نماز شب
برخیز و باز بال و پری باز کن که باز
پر باز کرده دور سرت شاهباز شب
نازم به آن گروه که در ترک خواب ناز
با اشک چشم خویش کشیدند ناز شب
سوگند می خورم به خداوند بی نیاز
باشد به اشک عاشق صادق، نیاز شب
باورکنید هم نفس هر شب علی است
هر کس که خو گرفته به سوز و گداز شب
دلدادگان وصل خدا را خبر کنید
خلوتگه خدا بود آغوش باز شب
شب زنده دارها به سما نور می دهند
همچون ستارگان به زمین، بر فراز شب
"میثم"! تمام غرق گناهی مگر خدا

بخشد تو را به زمزمه و سوز و ساز شب

*******************************

خداوندى چنين بخشنده داريم
كه با چندين گنه اميدواريم
كه بگشايد درى كايزد ببندد
بيا با هم در اين درگه بناليم
خدايا! گر بخوانى ور برانى
جز انعامت در ديگر نداريم
سرافرازيم اگر بر بنده بخشى
وگرنه از گنه سر برنياريم
زمشتى خاك ما را آفريدى
چگونه شكر اين نعمت گزاريم
تو بخشيدى روان و عقل و ايمان
وگرنه ما همان مشت غباريم
تو با ما روز و شب در خلوت و ما
شب و روزى به غفلت مى گذاريم
نگفتم خدمت آورديم و طاعت
كه از تقصير خدمت شرمساريم
مباد آن روز در درگاه لطفت
به دست نااميدى سر بخاريم
خداوندا! به لطفت با صلاح آر
كه مسكين و پريشان روزگاريم

**************************************************

اين منم، بيدار، از هول گناه
مى كنم، بر آسمان شب، نگاه
اين منم، از راه دور افتاده اى
رايگان، عمر خود از كف داده اى
اين منم، در دستِ غفلت ها اسير
اى خداى مهربان، دستم بگير
گرچه من پا تا به سر، آلوده ام
رُخ به درگاه تو آخر سوده ام
جانم از غم سوزد و، دارم خروش
اى خداى رازدار پرده پوش
آمدم، با چشم گريان آمدم
گر گنه كارم، پشيمان آمدم
يا رئوف يا رحيم و يا رفيع
چارده معصوم را آرم شفيع
ناگهان، آمد به گوش دل ندا
مژده اى از رحمت بى انتها:
«يا عِبادى، اَلَّذِينَ اَسْرَفُواْ»
از نويد رحمتم، «لا تَقْنَطُواْ»
با چنين رأفت كه مى خوانى مرا
كى خداوندا، بسوزانى مرا
كى شود نوميد، از رحمت «حسان»
تا كه دارد چون تو ربّى مهربان