ز سرا پرده‏ي عصمت گهري پيدا شد

که جهان روشن از آن گوهر بي همتا شد

خرما طرفه نسيمي که ز انفاس خوشش

دامن خاک، طرب خيز و طرب افزا شد

آفتابي ز شبستان رسالت بدميد

که چو خورشيد جهان‏گير و جهان‏آرا شد

در رحمت بگشودند و سراپاي وجود

روشن از نور رخ فاطمه‏ي زهرا شد

گلشن عفت از او رونق و آرايش يافت

پايه‏ي عصمت از او محکم و پابرجا شد

زهره‏ي برج حيا، شمسه‏ي ايوان عفاف

که ز انوار رخش چشم جهان بينا شد

مژده کاندر شب ميلاد بتول عذرا

بر رخ خلق در لطف و عنايت وا شد

پرده چون حق ز جمال ملکوتيش گرفت

مريم پرده‏نشين بر رخ او شيدا شد

خامه چون خواست ستايد گهر پاکش را

محو چون قطره‏ي ناچيز در آن دريا شد

در قيامت نکشد منت طوبي و بهشت

هرکه در سايه‏ي آن سرو سهي بالا شد

طبع خاموش «رسا» باز چو مرغان چمن

از پي تهنيت مقدم گل گويا شد