اي حرم خاص خداوندگار

دست خداوند ترا پرده‏دار
مهره جبين، زهره‏ي زهرا تويي
روشني ماه و ثريا تويي
از همه زنهاي جهان برتري
آن همگان ديگر و تو ديگري
ام آب و بضعه‏ي خير الانام
مادر دو رهبر صلح و قيام
همسر محبوب امير عرب
خلقت پيدا و نهان را سبب
خوانده خدا عصمت کبري ترا
گفته نبي ام‏ابيها ترا
ابن و ابت تاج سر عالمند
نسل تو سادات بني‏آدمند
مادر تو اشرف زنهاستي
دختر تو زينب کبراستي
چيست حيا؟ ريشه‏ي دامان تو
کيست ادب؟ بنده‏ي فرمان تو
پاک بود دامنت از هر گناه
آيه‏ي تطهير ز قرآن گواه
عالمه و نابغه‏ي روزگار
هاجر و مريم را، آموزگار
مانده ز علم تو علي درشگفت
آنکه کمالش همه عالم گرفت

شرم و ادب از ابدبت شرمسار
گوش ترا عقل و خرد گوشوار
رشته‏ي تو رشته‏ي نظم جهان
سينه‏ي تو مخزن راز نهان
وقت خوشت وقت مناجات تو
شاد پيمبر ز ملاقات تو
کس نبرد راه به سامان تو
جز پدر و شوهر و يزدان تو
هم ز پي عرض ادب گاه گاه
يافته جبريل در آن خانه راه
خانه‏ي تو گلشن مهر و وفا
مکتب تو مکتب صدق و صفا
نيست عجب گر به چنين مکتبي
تربيت آموخته چون زينبي
اي يکمين بانوي کاخ عفاف
جان به فدايت که به شام زفاف
پيرهن خويش به مسکين دهي
خاطر آن غمزده تسکين دهي
زين ملکات و ملکوتي صفات
فاطمه جان عقل و خرد مانده مات
با همه‏ي شوکت و اجلال تو
بعد نبي تيره شد اقبال تو
دوره‏ي عزت سپري شد ترا
امت بيرحم جري شد ترا
قدر تو يا فاطمه نشناختند
بر حرم حرمت تو تاختند...
اي شده محروم ز ارث پدر
عالم و آدم ز غمت خون جگر
عصمت يزداني و معصومه‏اي
زوج تو مظلوم و تو مظلومه‏اي
داغ غمت بر دل رنجور ماند
قدر تو و قبر تو مستور ماند
فاطمه، اي گوهر درياي راز
ما همه را سوي تو روي نياز
باد فدايت پدر و مادرم
خاک ره فضه‏ي تو افسرم
مهر تو سرمايه‏ي ايمان من
ياد تو باغ گل و ريحان من
اي پدرت رحمه للعالمين
مرحمتي کن به من دل غمين
من که ز احسان تو شرمنده‏ام
دست به دامان تو افکنده‏ام
جز به توام هيچ سر و کار نيست
غير حسينت دگرم يار نيست
از کرم خويش گناهم ببخش
در کنف خويش پناهم ببخش
فاطمه، اي آنکه خرد مات تست
چشم «مويد» به کرامات تست