فاصله را پاي دل از ميان برد

در وسط بحر بلا ، اميدت

شبيه مجنون به خيال وصلت

نسيمي از شميم پيراهنت

به اشتياق روي تو آمدم

من به هواي كو تو پر زدم

موج تلاطم غم فراقت

بيا و ساحل من خسته باش

اي گل من بيا بهار جان شو

ستاره روشني شب من

غبار توتياي خاك تو را

از تن نيمه جان من ، برادر

داغ نديدن جمال ماهت

آمده اي به وقت تدفين من

همسفر خاطره تو هستم

شكسته دل سوي تو پركشيدم

ديده نديده ليك دل با تو بود

خاك مرا به مهر تو سرشتند

مرا چنين نوشته حكم قضا

تويي رضاي دل من يا رضا

ذكر تو باشد همه دم بر لبم

شدم چو زينب ز برادرم دور

هر دو شده ز هجر دلبر هلال

هر دو بديده قتل همرهان را

هر دو تماشاگر خون ها به دشت

هر دو شده به روي ناقه سوار

هر دو برون ز وادي مدينه

آينه نور وجود زهرا

شوق تو مرغ جان ز آشيان برد

مرا به سوي تو از اين ميان برد

جانب صحرا همه عاشقان برد

مرا ميان جمع كاروان برد

غصه هجر تو زمن توان برد

بال و پر عشق مرا چنان برد

چو زورقي دلم به هر كران برد

كه دوري تو از تنم امام برد

كه بي تو گلبگ مرا خزان برد

شام غمت مرا به بي نشان برد

از مژه ، اشك ديده روان بود

غصه جانانه ببين چه جان برد

مرا به سوي ماه قد كمان برد

ديدن تو مرا به آسمان برد

بي تو به سنگ هجر تو شكستم

گرچه جمال دلكشت نديدم

كه دم به دم زيارتت مي نمود

به روي قلبم اسم تو نوشتند

فاطمه ، معصومه و اختُ الرضا

خورده گره هستي من با رضا

تو چون حسيني و من تو را زينبم

هر دو ز هجران شده سنگ صبور

ز بعد يك سال و پس از نيم سال

هر دو كشيده رنج كاروان را

خانه قلب هر دو غمخانه گشت

دادن جان هر دو از هجر يار

ز سوز جان ، منادي مدينه

وارث رخسار كبود زهرا